සසුන්ගත වූ අම්මාත්, ආච්චිත් බලන්න ආ සුරෑපී ගුවන්සේවිකාව

677

ජීවිතය පවතින්නේ අන්ත දෙකක් පමණක්මය. දෙයක් පවතී එහෙත් නැත්නම් නොපවතී. එක්කෝ ඇත. එහෙමත් නැත්නම් නැත. අන්තයක අල්ලා ගැනීමකි. අනෙක් අන්තයේ අතහැරීමකි. තවත් ලෙසකින් කියන්නේ නම් අදුරත් අලෝකයත් මෙන්ය.මෙහි අතරමැදක් පැවතීමට නොහැකිය.මේ කියන්නට යන්නේ එවන් අන්ත දෙකක ජීවත් වෙන අම්මෙකුත් දුවෙකුත් ගැන කියන්නටය. ඒ අම්මා මේ වනවිට මෙහෙණින් වහන්සේ නමකි. මෑණියන්ගේ දියණිය ලෝ ප්‍රකට එමිරේට්ස් ගුවන් සේවයේ ගුවන් සේවිකාවකි. කෙනෙකු සසර ගමනක නිමාව සොයද්දී තවත් කෙනෙකු සසර ගමනේ උපරිම වින්දනීය ජීවිතයක සුවය ලබන්නීය. මේ අන්තයන් දෙක ගැන කතා කරන්නට ඕනයැයි කියා සිතුවේ ඒ නිසාමය.

මෙහෙණින් වහන්සේ නමක් වන ඇගේ ගිහි කල නම නන්දා පියරත්න මෑණියන්ය.ඇය වෙද හෙදකම් කරනා වෙද මහතකුගේ දියණියකි. ඇයගේ පවුල පිරැණ පවුලක් වන්නේ සහෝදරයන් දෙන්නෙකුත් සහෝදරියන් පස් දෙනෙකුත් අයට පවුලෙන් හිමි වන නිසාය. මෙලෙස සෙනෙහේ පිරැණු කැදැල්ලක ජීවත් වූ ඇය ආයෙත් යන්නේ එලෙසින්ම සෙනෙහස පිරැණු කැදැල්ලක් බදින්නටය. ඒ නන්දාට ලැබෙන සෙනෙහෙබර ස්වාමියා ඉන්දු උබේසේන සමගය. අද එකතු වෙලා හෙට වෙන්වන පේ්‍රමවන්තයෙන් අනන්ත ලෝකයක ඔවුන්ගේ පේ‍ර්ම කතාවෙන් ඉගෙන ගන්නට ඇති දේවල් බොහෝය.

ඔවුන් විවාහ වෙන්නේ අවුරැදු 13ක පේ්‍රම කතාවකිනි. මේ පේ්‍රම කතාව තවත් ශක්තිමත් කරමින් පුතුන් දෙදෙනෙකුත් දුවෙකුත් උපන්නේ කාලයත් සමගය. දිනෙන් දින බැදීම් වැඩි වුවද මේ දෙදෙනාගේ ආදරයේ අඩුවක් නම් ඇතිවෙලා නැත. ඒ අවබෝධයෙන් සෙනෙහසක් මේ දෙදෙනා අතර ඕනවටත් වඩා තිබුණි. ආදරයත් සමග ජීවිතයත් සමග මේ දෙදෙනාගේ පේ‍ර්ම කතාව ද වයස්ගත වී තිබුණි.

උබේසේකර මහතා වයස සමගම රෝගාතුර වු විට නිතරම කියපු දෙයක් වූයේ මම ඉක්මනට මේ දුකෙන් ඔයාව නිදහස් කරනවා මැණිකේ කියාය. අවබෝධය වගේම ආදරය පිරැණු ආදර කතා හොයා ගන්නට අපහසුය.මේ අපහසුකම නිසාම එය දිනෙක ජීවිතයේ අතහැරීම ද මහත් වෙහෙසකරය. කොයිතරම් තදින් බැදී හිදිය ද දිනෙක මේ සියලුම බැදිම් අතහැර ගන්නට වීම පොදු කාරණයකි. ඉන් ගැලවීමට කිසිවෙකුටත් නොහැකිය.

මේ නිසා මේ පේ‍ර්ම කතාවේ භෙෳතික පැවැත්මක් අහිමි කරමින් උබේසේකර මහතා යන්නට යන්නේය. මේ සියලුම දෝමනස්සයන් අතරදී උබේසේකර මහතාගේ නික්ම යාමෙන් මාස 03කට පසු පියරත්න මැණිකේ තීරණය කරන්නේ තමන්ගේ ආත්ම සහගත බැදීම ගිලිහුණු පසු සංසාරයේ් තමන් බැද තිබූ සියලුම බන්ධනයන්ගෙන් නිදහස් වන්නටය. අවසානයේ ඇය එරත්නේ නිරෝධා නමින් පැවිදි දිවියට පැමිණෙන්නේය.නිරෝධා මෑණියන්ගේ දරැවන් තිදෙනා ද ඇයව මේ බැදීම්වලින් නිදහස් කරන්නේ ඇගේ සතුටට ඉඩ දෙමිනි.

මේ කතාවේ ඇති තවත් සුවිශේෂී කාරණය නම් නිරෝධා මෑණියන්ගේ මහණ දම් පිරීමත් සමග ඇගේ මව ද සසුන්ගත වීමට තීරණය කිරීමය.දරැවෝ මුනුබුරන් බොහෝමයක් ඇති ඇය ද අවසානයේ තෝරාගන්නේ සදාකාලික නිවනට සැනසීමට මග කියන දරැවා ළඟ නතර ඒ මේ කතාවේ නිවුණු එක අන්තයකි. මේ කතාවේ දෙවෙනි අන්තය නිරෝධා මෑණියන්ගේ එකම දියණියයි. කතාවේ දෙවෙනි දිලෙන අන්තයයි.

තක්ෂිලා සේනානි වන ඇය මේ වනවිට ඩුබායිහි එමිෙර්ට්ස් ගුවන්සේවයේ නිරත වන්ෙන්ය. ඇය කොහේ හිදියද නිවාඩුවක් ලැබුණ ගමන් අම්මා බැලිමට පන්සලට දුවෙගන එන්නේය. දෛවයේ සරදමකට වගේදෝ මොකක්දෝ ලියවීමකට අනුව තක්ෂිලාටද ඉන්නේ නා නා රෑප ලෝකයේ දකින විදින ඇය කියන්නේද තමන්ගේ මේ සියලුම බැදිම් අවබෝධයෙන් විදින බවය. ඒ වගේම ඕනෑම මොහොතක මේ බැදීම් උපේක්ෂාවනේ අතාහරින්නටද හැකි බව ඇය කියන්නීය.

මේ මා මේ කතාව ලියන්නට පටන්ගත් විටම සිටි අන්ත දෙකය. ජීවිතය හරි අමුතුය. අමුතු වියයුතු එකට මුණගස්සවන්නේය. මේ මව්වරැන්ගේ,දියණිවරැන්ගෙත් කතාව ගෙතුණේ එසේය. ඔවුන් අපට කියාදෙන පාඩම නම් අවබෝධයෙන් අල්ලාගෙන ජීවත් වීමටය. මේ මව්වරැන්ටත් දියණියන්ටත් අවසානයේ සංසාර සැනසීම ලැබිය යුතු බව අපගේ අදහසය.